ทำบุญวันเกิด

เป็ดเป็นหนึ่งในสมาชิกของบ้านหลังนี้

เขาเป็นเด็กชายผิวคล้ำ วัย ๑๒ ขวบ บริเวณริมฝีปากมีไฝดำเม็ดใหญ่ ตาหยีจนเวลาำัหัวเราะมองไม่เห็นลูกกะตา

ท่าทางของเป็ดน้อยตัวนี้ซ่าจนหยดสุดท้ายและมั่นอกมั่นใจ ไม่เกรงกลัวใคร ลีลายามเต้นของเป็ดละม้ายไมเคิล แจ๊กสัน ยังไงยังงั้น  (ยกเว้นท่าคลำเป้าที่ไม่มีจ้ะ) เป็ดเป็นเด็กรักความยุติธรรมและรักเพื่อนพ้อง ชอบร้องเพลง ชอบวาดเขียน นั่งวาดได้ครั้งละเป็นชั่วโมง

แม้ภายนอกจะมองดูเป็นเด็กเฮ้ว ๆแต่ภายในใจลึก ๆ แล้วเป็ดเป็นเด็กละเอียดอ่อน และมีอารมณ์ศิลปินไม่เบา

เดิมชีวิตของเป็ดร่อนเร่รอนแรมไปในซาเล้งแถวพัทยา พ่อเป็ดขี่รถซาเล้งรับซื้อของเก่าอยู่ละแวกนั้น เด็กขายเป็ดจึงตากแดดตากลม ตัวดำเป็นเหนี่ยงอยู่ในรถซาเล้งทั้งวันตั้งแต่เช้าจรดเย็น นั่งเที่ยวไปมาในตรอกซอยแถวพัทยามาจนทั่ว หนังสือหนังหาไม่ได้เรียน

การดติบโตมาในเมืองใหญ่อย่างพัทยา ทำให้เด็กชายวัย ๑๒ คนนี้เป็นเด็กคล่องแคล่ว รู้จักเอาตัวรอด เขาช่วยพ่อแม่ทำงานหาเลี้ยงครอบครัวตั้งแต่ยังตัวเล็กตัวตัวน้อย ทั้งยังช่วยงานในบ้าน

พ่อของไอ้หนูเป็ดชอบดื่มสุราเป็นอาจิณ เมื่อเมาได้ที่แล้วก็ชอบทารุณกรรมอันไม่สุนทรกับลูก บางครั้งไอ้หนูนอนหลับอยู่กลางดึก พ่อเกิดเปรี้ยวปากอยากกินเหล้าขึ้นมา ก็ปลุกลูกไปซื้อเหล้าหากไอ้หนูอิดเอื้อน นั่นหมายถึงว่าฝ่ามือฝ่าเท้าอันรุนแรงของพ่อจะประเคนต่อยเตะตุ้บตั้บ (ทั้งที่ไม่ใช่แสน ส. เพลินจิต ซะหน่อย) โดยมีจุดมุ่งหมายอยู่ที่ตามเนื้อตัวของลูกชาย

เป็ดถูกพ่อเตะต่อยเป็นกิจวัตร เช้าสายบ่ายเย็น ตามแต่อารมณ์ พ่อเคยจับเป็ดบีบคอจนเกือบหายใจไม่ออกและโยนลงน้ำ แม่เองก็เคยเอามีดฟันหัวเป็ดเวลาอารมณ์ ขุ่นมัว รอยคมมีดยังติดตัวเจ้าหนูมาจนทุกวันนี้ แม่ยังชอบดุด่า

ชีวิตของเป็ดจึงเคยเฉียดไกล้ความตายมาแล้วด้วยน้ำมือ ของทั้งพ่อและแม่แท้ ๆ

วันหนึ่งแม่หนีหายไปจากชีวิตของพ่อและเป็นกับน้อง ๆโดยไม่กลับคืนมาอีกเลย ไม่มีคำบอกกล่าวร่ำลา มีแต่น้ำตาและความน้อยเนื้อต่ำใจฝังอยู่ในดวงใจของเด็ก ๆ

เมื่อเป็ดมาอยู่บ้านคุ้มครองเด็กใหม่ ๆ เด็กน้อยชังน้ำหน้าครูผู้หญิงทุกคน ไม่อยากให้มาถูกเนื้อต้องตัว มาวุ่นวายกับเค้ากว่าจะพิสูจน์กันได้ ครูก็เหนื่อยกับเจ้าเป็ดน้อยตัวนี้ไปหลายยก ในแรงพยศอันเนื่องมาแต่ปมเงื่อนของความเจ็บช้ำน้ำใจในตัวแม่ของเขา

น้องสาวคนหนึ่งของเป็ดอยู่ที่บ้านคุ้มสร้างสรรค์เด็ก บางครั้งบางคราวสองพี่น้องคู่นี้จะโทรศัพท์มาคุยกันตามประสาพี่น้อง

เวลาน้องสาวโทร. มา ไอ้หนูเป็ดจะวางตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีพูดคุยกระหนุงกระหนิง

ไอ้หนูเป็ดเป็นพี่ที่รักน้องมาก และมีสปิริตของลูกผู้ชายสูงวางตัวเป็นผู้ใหญ่ที่ปกป้องคุ้มครองน้องสาวเต็มที่

นั่นคือความน่ารักของเจ้าเป็ดน้อยแสนซนคนนี้

แต่เด็กก็คือเด็ก ผู้มีความซนกับความเฮ้วเป็นสมบัติติดตัว โดยเฉพาะเด็กชายเป็ดผู้เติบโตมาในถิ่นของพัทยา ดินแดนของคนราตรี และคาวกลางคืนก็เป็นสิ่งที่เป็ดรู้เห็นจนชาชิน ความคิดสนุก ๆ อย่างแผลง ๆ จึงเกิดขึ้น

ในค่ำคืนหนึ่งเมื่อเด็ก ๆ เข้านอน เขานอนใกล้กับบอย เด็กชายผอมกระหร่องวัย ๗ ขวบ อดีตจอมเฮ้วจากพัทยาสะกิดเด็กชายบอยที่นอนอยู่ข้าง ๆ กระซิบกระซาบเบา ๆ พอให้ได้ยินกันสองคน

เฮ้ย บอย เอ็งเล่นกะจู๋ตัวเองให้ข้าดูหน่อยซิ นี่ เล่นอย่างนี้เล่นไปอย่าได้หยุดนะเว้ย เจ้าเป็ดทำท่าสาธิตจับกะจู๋ขึ้น ๆ ลง ๆ ให้เด็กรุ่นน้องร่วมบ้านดูพร้อมกับพูดเหมือนขู่บังคับ สายตาเอาจริงจนเจ้าบอยกลัว และต้องทำตาม

แรก ๆ ก็เพลิดเพลินดีอยู่ ด้วยเป็นของเล่นอย่างแปลกใหม่ แต่ไป ๆ เจ้าหนูบอยชักไม่สนุก ง่วงก็ง่วง แต่ด้วยคำสั่งอาญาสิทธิ์ที่ว่า “ห้ามหยุด”

แถมเพื่อนข้าง ๆ ก็นอนหลับสนิทกันหมดแล้ว กรรมจึงตกกับบอย กว่าพี่เป็ดจะพอใจและง่วงเหงาหาวนอน เจ้าบอย ก็เมื่อยมือแสนเมื่อย และหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนและทรมาณ

โอ๊ย เจ็บกระจู๋โว้ย ๆ เจ้าบอยร้องเสียงโอดโอยตอนถอดกางเกงจะฉี่ในเช้าวันรุ่งขึ้น

ยิ่งก้มมองอาวุธสำคัญของตนเองบอยยิ่งตกใจหนัก จู๋ของบอยอักเสบบวมแดง ปวดบวม จู๋ปลิ้นเหมือน คนลูกกะตาโปนยังไงยังงั้น สีหน้าของเจ้าบอยทุกข์ทรมาณยิ่งนัก

เด็กผู้ชายหลายคนแห่กันมาดู ทำหน้าสยดสยองไปตาม ๆ กันแล้วก็บอกว่า เฮ้ย บอย ทำไมของเอ็งไม่เหมือนของข้าวะ

งานนี้เจ้าบอยต้องรักษากะจู๋อาทิตย์กว่า กว่าอะการจะหายปวดบวม ครูเห็นทีแรกแทบช๊อค เจ้าบอยต้องเดินกางขาใส่กุงเกงจ๋อ (กกน.) ไม่ได้ไปอาทิตย์เต็ม ๆ เป็ดต้องมาขอโทษบอย เขาถูกครูเทศนาไปตามระเบียบ จนสำนึกโทษและน้ำตาซึม

งานนี้เจ้าเป็ดเข็ดไปนานเพราะความคะนองเกินเหตุ

น้ำใจเพื่อนแท้ ด.ช.เป็ด (2)

Notzaa

โฮสเกเตอร์ hostgator

ผมจะขอเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ผ่านเว็บไซต์ ทำบุญวันเกิด ด้วยการให้นี้ ผ่านตัวอักษรเป็นเรื่องราวโดยในบางส่วนที่ผมคัดลอกมาจาก บทความของคุณอรสม สุทธิสาคร จะพยายามไม่ให้ตกหล่นแต่ประการใดเพื่ออรรถรสในการ อ่านและติดตามให้ท่านที่เข้ามาในเว็บไซต์ ทำบุญวันเกิด ด้วยการให้ นี้ ได้รับรู้เรื่องราวต่าง ๆ เหมือนกับที่ผมได้นั่งอ่านหนังสือ กว่าจะมีดอกไม้ในอรุณ ให้ท่านฟังเลยทีเดียวเชียว.. มาครับมาเริ่มทำบุญวันเกิดกัน

บ้านพักของมูลนิธิคุ้มครองเด็กเป็นบ้านเช่าสองชั้น มีบริเวณไม่กว้างนัก อยู่สุดซอยลาดพร้าว ๑๐๖

บ้านแห่งนี้เป็นที่รวมของสมาชิกเกือบ ๖๐ คน(โอ้โห ! ทำไมสมาชิกมากมายจัง)

มีพ่อยุ่นทำหน้าที่เป็นพ่อของเด็ก ๆ แม่แว้วทำหน้าที่เป็นแม่ของเด็ก ๆ

พ่อยุ่นนั้นแม้จะทำงานอยู่กับเด็ก ๆ มาหลายปี แต่ใคร  ๆ หลายคนลงความเห็นว่าหน้าตาเขาไม่เหมือนคนรักเด็ก หากแต่มองเหมือนพวกลักเด็กมากกว่า โดยเฉพาะกระจุกหนวดสีน้ำตาลเข้มเหนือริมฝีปาก กับดวงตาที่ไม่ส่อแววว่าเป็นคนใจดีนัก ทำให้โหงวเฮ้งของเขา เหมือนหัวหน้าแ๊ก๊งยากูซ่าผู้ชอบทารุณเด็กเสียมากกว่า

แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนขี้เล่นและมีมุขเด็ด ๆ มาให้เด็กหัวเราะกันได้ทั้งวัน

ส่วนแม่เว้วเป็นคู่ตุนาหงังหนุงหนิงของพ่อยุ่น แม่แว้วสวมแว่นสายตา มีรอยยิ้มอ่อนโยน ผิวผ่องเป็นยองใย และใจดีกับเด็ก ๆ

ทั้งพ่อยุ่นและแม่เว้วมีลูกชายวัยสี่ขวบกว่าผู้ช่างซุกซน (ตามประสาเด็ก) ชื่อเด็กชายฟาง

บ้านแห่งนี้ยังมีผู้ใหญ่อีก ๕ คนซึ่งเด็ก ๆ เรียกว่าครู คอบดูแลเด็ก ๆ

คือ ครูอร ซี่งท่าทางติดจะเงียบ ๆ และเรียบร้อย

ครูติ้ม ซึ่งชอบเข้าวัดและธรรมะธัมโม (สาธุ)

ครูบุ๋ม ซึ่งยิ้มเก่งและดูเป็นผู้ยิ๋งผู้หญิงมากกว่าครูทุกคน

ครูยึด อดีตศุลการักษ์หนุ่มจากด่านสะเดา

ครูษร หนุ่มอาร์ติสท์นักวาดรูป (ฝีมือเขา อวดสายตาแขกผู้มาเยือนที่ห้องสุขาของบ้าน ชวนให้น่าเข้าไปใช้บริการขึ้นอักโข) ด้วยสายเลือดศิลปินที่อยู่ในตัว ครูษรจึงมีความเฮี้ยวและเฮ้วพอทันเกมกับเด็ก ๆ

นอกจากสมาชิกผู้ใหญ่ ๗ คนที่อยู่ประจำการกับเด็ก ๆ ตลอด ๒๔ ชั่วโมง ทำหน้าที่รบราฆ่าฟันกับเด็กๆ แล้ว (ซึ่งส่วนใหญ่ผลคือ ผู้ใหญ่อาการปางตายด้วยความเหนื่อยลิ้นห้อย) แต่เด็ก ๆ ยิ่งกระดี้กระด้ากระปรี้กระเปร่ากระตุ๊กกระติ๊กดิ๊กดั๊กชื่นมื่นขึ้น

ตานี้จะขอเล่าถึงสมาชิกส่วนใหญ่ (แฮ่ม! พวกครูผู้ใหญ่นั่นเป็นแค่คนกลุ่มน้อยเท่านั้นเอง) ของบ้านคุ้มครองเด็ก สมาชิกเด็กที่บ้านนี้เป็นเด็กหญิงและเด็กชาย วัยสามขวบกว่าถึงสิบสี่ปีกว่ารวมทั้งหมดห้าสิบกว่าชีวิต

บ้านนี้เปิดรับเด็กมาได้ปีกว่าแล้ว มีเด็ก ๆ มาจากหลายที่ทั้งชาวเขาและชาวเรา มีทั้งเด็กเมืองกรุงและเด็กบ้านนอก (เด็กเมืองนอกยังไม่มีจ้ะ)

เด็ก ๆ อาจมีความแตกต่างกันหลายอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตานิสัียใจคอ แต่จุดที่เหมือนกันและเป็นจุดที่ทำให้เด็ก ๆ ต้องมาเป็นสมาชิกของบ้านหลังนี้ คือ เด็กทุกคนล้วนได้รับการทารุณหรือถูกทำร้ายร่างกายและจิตใจ มาจากคนในครอบครัวหรือคนใกล้ชิด เช่นพ่อแม่แท้ ๆ พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง ปู่ย่าตายาย ญาติพี่น้องหรือครู บางคนถูกทำร้ายเกือบปางตาย บางคนถูกทำร้ายร่างกาย บางคนถูกทำร้ายทางเพศและพาไปขายโดยพ่อแท้ ๆ ฯลฯ สารพัดสารพันที่เป็นเรื่องราวความเศร้า มันคือชะตากรรมที่ย่ำยีลงบนดวงใจเล็ก ๆอันบริสุทธิ์สะอาดของเด็กตัวน้อย ๆ เหล่านี้

แม้ว่าเด็ก ๆ ไม่สามารถลบความทรงจำเก่า ๆ ไปจากชีวิตจิตใจของเขาได้ แต่บนคราบน้ำตาของความทารุณนั้นเอง เมื่อเด็ก ๆ ได้มาอยู่ท่ามกลางความรักความอบอุ่น ได้ฟื้นฟูจิตใจใหม่ในบ้านคุ้มครองเด็กแห่งนี้เด็กก็คือเด็ก วัยเยาว์อันอ่อนใสยังคงมีรอยยิ้มบริสุทธิ์ และเสียงหัวเราะ

มีเรื่องราวน่าเอ็นดูให้หนุกหนานฮาเฮกันไม่สร่างซา.