จากใจครูยุ่น
ขอนำเสนอคำนิยมของ ครูยุ่น มนตรี สินทวีชัย
ก่อนจะถึง “ยังมีดอกไม้ในอรุณ”
ดูเหมือนนับวันผู้คนในสังคมเราต้องโลดแล่นไปตามวิถีแห่งชีวิตของตน ท่านกลางการเปรียบเทียบ แข่งขันจนหลายครั้งหลงลืมเสน่ห์และความน่ารักของเด็ก ๆ ไปแม้แต่เด็ก ๆ ที่อยู่ใกล้ตัวซึ่งมีความผูกพันกันมา และเด็กที่อยู่ไกลตัว ซึ่งก็คืลูกหลานของเราโดยส่วนรวม บางครั้งเราก็ลืมค้นหา จนทำให้หัวใจขาดโอกาสสัมผัสความสุขที่หาได้ง่าย ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย เรากลับไปใช้เวลาอยู่กับความสะดวกสะบาย และสิ่งที่ถูกเรียกว่าทันสมัยในรูปของวัตถุแทน เช่นนี้กระมัง จึงทำให้หัวใจผู้คนต้องแข็งกระด้างไปตามวัตถุโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว จนบางครั้งแม้แต่รอยยิ้มของผู้คนก็ยังต้องมีสคริปต์ของตนเองและจากผู้อื่น ที่ออกมาจากสมอง มิใช่หัวใจแทน
เป็นสิ่งที่น่าปิติไม่น้อยเลย หากผู้คนในสังคมจะมองเห็นเสน่ห์และความน่ารักของเด็ก ๆ อย่างง่ายดาย จนเป็นวิถีชีวิต มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะร่วมกับเด็ก ๆ ได้เสมอเมื่อมีโอกาส ไม่ว่าจะเป็นเด็กที่ล้นโอกาส เด็กที่มีโอกาส เด็กที่ขาดโอกาส หรือแม้แต่เด็กที่ถูกกระทำให้ขาดโอกาสซ้ำแล้วซ้ำเล่าาอีกก็ตาม และนี่คือสิ่งที่ผมคาดหวังจะเห็นมาตลอดชีวิตการทำงาน
สำหรับการทำงานท่ามกลางบาดแผล รอยเลือด คราบน้ำตาและผันร้ายของเด็ก ๆ ที่เป็นเหยื่อของการถูกรังแกจากผู้ใหญ่ แม้จะเป็นเรื่องที่เศร้าสะเทือนใจ จนบางครั้งเป็นการยากที่จะทำใจได้ง่าย ๆ ในด้านหนึ่งผมได้สัมผัสเรียนรู้ ถึงความใสบริสุทธิ์ของเด็ก ไม่ว่าจะเป็นการให้กำลังใจกันระหว่างเด็กที่เคยเป็นเหยื่อด้วยกัน การช่วยเหลือเกื้อกูลกันโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน ความรู้สึกเจ็บปวดแทนเพื่อน เมื่อครั้งใดก็ตามที่มูลนิธิได้ช่วยเหลือ เด็กคนใหม่เข้ามาดูแลคนแล้ว คนเล่า กระทั่งให้ผมรู้จักคำว่า “นักสู้่ไร้เดียงสา” อย่างแท้จริง อันหมายถึงว่า แม้พวกเธอจะขมขื่นปวดร้าวปานใด ก็พร้อมที่จะลุกขึ้นยืนก้าวต่อไปสู้ชีวิต ในอนาคตข้างหน้าตามภาพฝันของแต่ล่ะคน ผมเข้าใจได้อีกว่า ทั้งพวกเธอและรวมถึงเด็กที่อยู่ในความทุกข์ทน และทุกข์ทรมาน ซึ่งมีอยู่มากทั้งที่เราได้เห็นและซุกซ่อนอยู่ในซอกหลืบของสังคม สิ่งที่เธอต้องการลึก ๆ นั้น มิใช่การเอาชนะหรือต้องการถีบตัวเองให้เหนือกว่าผู้อื่น เธอต้องการเพียงการอยู่ร่วมกัน ยอมรับกัน เห็นคุณค่า และให้โอกาสเธอบ้างเท่านั้น
ท้ายนี้ผมอยากจะยืนยันอีกครั้งหนึ่งว่า จากประสบการณ์การทำงานช่วยเหลือเด็กที่ถูกรังแก ในรูปแบบต่างๆ และใช้ชีวิตกับพวกเขามาอย่างยาวนาน ผมได้สัมผัสถึงความน่ารัก ความมีเสน่ห์ของเด็ก ๆ มาโดยสม่ำเสมอ ดังนั้นผมจึงเชื่อมั่นว่า ท่านสามารถจะพิสูจน์ความมีเสน่ห์แห่งลีลาการนำเสนอเรื่องราว ที่ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือ ของคุณอรสม สุทธิสาคร ผู้อยู่บนถนนนักเขียนสารคดีที่ได้รับการยอมรับในผลงาน มาตลอด
ครับ อ่านเรื่องราวต่าง ๆ นี้แล้วมาช่วยกันยิ้มให้เด็ก ๆ ด้วยหัวใจกันเถิด
“ครูยุ่น” มนตรี สินทวีชัย
๑๖ ตุลาคม ๒๕๔๔
Notzaa
No Responses to “ จากใจครูยุ่น ”