บ้านพักของมูลนิธิคุ้มครองเด็กเป็นบ้านเช่าสองชั้น มีบริเวณไม่กว้างนัก อยู่สุดซอยลาดพร้าว ๑๐๖

บ้านแห่งนี้เป็นที่รวมของสมาชิกเกือบ ๖๐ คน(โอ้โห ! ทำไมสมาชิกมากมายจัง)

มีพ่อยุ่นทำหน้าที่เป็นพ่อของเด็ก ๆ แม่แว้วทำหน้าที่เป็นแม่ของเด็ก ๆ

พ่อยุ่นนั้นแม้จะทำงานอยู่กับเด็ก ๆ มาหลายปี แต่ใคร  ๆ หลายคนลงความเห็นว่าหน้าตาเขาไม่เหมือนคนรักเด็ก หากแต่มองเหมือนพวกลักเด็กมากกว่า โดยเฉพาะกระจุกหนวดสีน้ำตาลเข้มเหนือริมฝีปาก กับดวงตาที่ไม่ส่อแววว่าเป็นคนใจดีนัก ทำให้โหงวเฮ้งของเขา เหมือนหัวหน้าแ๊ก๊งยากูซ่าผู้ชอบทารุณเด็กเสียมากกว่า

แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนขี้เล่นและมีมุขเด็ด ๆ มาให้เด็กหัวเราะกันได้ทั้งวัน

ส่วนแม่เว้วเป็นคู่ตุนาหงังหนุงหนิงของพ่อยุ่น แม่แว้วสวมแว่นสายตา มีรอยยิ้มอ่อนโยน ผิวผ่องเป็นยองใย และใจดีกับเด็ก ๆ

ทั้งพ่อยุ่นและแม่เว้วมีลูกชายวัยสี่ขวบกว่าผู้ช่างซุกซน (ตามประสาเด็ก) ชื่อเด็กชายฟาง

บ้านแห่งนี้ยังมีผู้ใหญ่อีก ๕ คนซึ่งเด็ก ๆ เรียกว่าครู คอบดูแลเด็ก ๆ

คือ ครูอร ซี่งท่าทางติดจะเงียบ ๆ และเรียบร้อย

ครูติ้ม ซึ่งชอบเข้าวัดและธรรมะธัมโม (สาธุ)

ครูบุ๋ม ซึ่งยิ้มเก่งและดูเป็นผู้ยิ๋งผู้หญิงมากกว่าครูทุกคน

ครูยึด อดีตศุลการักษ์หนุ่มจากด่านสะเดา

ครูษร หนุ่มอาร์ติสท์นักวาดรูป (ฝีมือเขา อวดสายตาแขกผู้มาเยือนที่ห้องสุขาของบ้าน ชวนให้น่าเข้าไปใช้บริการขึ้นอักโข) ด้วยสายเลือดศิลปินที่อยู่ในตัว ครูษรจึงมีความเฮี้ยวและเฮ้วพอทันเกมกับเด็ก ๆ

นอกจากสมาชิกผู้ใหญ่ ๗ คนที่อยู่ประจำการกับเด็ก ๆ ตลอด ๒๔ ชั่วโมง ทำหน้าที่รบราฆ่าฟันกับเด็กๆ แล้ว (ซึ่งส่วนใหญ่ผลคือ ผู้ใหญ่อาการปางตายด้วยความเหนื่อยลิ้นห้อย) แต่เด็ก ๆ ยิ่งกระดี้กระด้ากระปรี้กระเปร่ากระตุ๊กกระติ๊กดิ๊กดั๊กชื่นมื่นขึ้น

ตานี้จะขอเล่าถึงสมาชิกส่วนใหญ่ (แฮ่ม! พวกครูผู้ใหญ่นั่นเป็นแค่คนกลุ่มน้อยเท่านั้นเอง) ของบ้านคุ้มครองเด็ก สมาชิกเด็กที่บ้านนี้เป็นเด็กหญิงและเด็กชาย วัยสามขวบกว่าถึงสิบสี่ปีกว่ารวมทั้งหมดห้าสิบกว่าชีวิต

บ้านนี้เปิดรับเด็กมาได้ปีกว่าแล้ว มีเด็ก ๆ มาจากหลายที่ทั้งชาวเขาและชาวเรา มีทั้งเด็กเมืองกรุงและเด็กบ้านนอก (เด็กเมืองนอกยังไม่มีจ้ะ)

เด็ก ๆ อาจมีความแตกต่างกันหลายอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตานิสัียใจคอ แต่จุดที่เหมือนกันและเป็นจุดที่ทำให้เด็ก ๆ ต้องมาเป็นสมาชิกของบ้านหลังนี้ คือ เด็กทุกคนล้วนได้รับการทารุณหรือถูกทำร้ายร่างกายและจิตใจ มาจากคนในครอบครัวหรือคนใกล้ชิด เช่นพ่อแม่แท้ ๆ พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง ปู่ย่าตายาย ญาติพี่น้องหรือครู บางคนถูกทำร้ายเกือบปางตาย บางคนถูกทำร้ายร่างกาย บางคนถูกทำร้ายทางเพศและพาไปขายโดยพ่อแท้ ๆ ฯลฯ สารพัดสารพันที่เป็นเรื่องราวความเศร้า มันคือชะตากรรมที่ย่ำยีลงบนดวงใจเล็ก ๆอันบริสุทธิ์สะอาดของเด็กตัวน้อย ๆ เหล่านี้

แม้ว่าเด็ก ๆ ไม่สามารถลบความทรงจำเก่า ๆ ไปจากชีวิตจิตใจของเขาได้ แต่บนคราบน้ำตาของความทารุณนั้นเอง เมื่อเด็ก ๆ ได้มาอยู่ท่ามกลางความรักความอบอุ่น ได้ฟื้นฟูจิตใจใหม่ในบ้านคุ้มครองเด็กแห่งนี้เด็กก็คือเด็ก วัยเยาว์อันอ่อนใสยังคงมีรอยยิ้มบริสุทธิ์ และเสียงหัวเราะ

มีเรื่องราวน่าเอ็นดูให้หนุกหนานฮาเฮกันไม่สร่างซา.